Het tarievenakkoord is onbegrijpelijk.

15% douanerechten is beter dan 30%, niet ? Dat was de toon na het akkoord tussen Trump en Von der Leyen. En ja, wat eerst op tafel lag, namelijk 30% was inderdaad erger. Maar duidelijk is hier de “onderwerping” van Europa aan Washington, sommigen (o.a. de Fransen) spreken van een capitulatie.

 

Als Trump in April nog dreigde met 20% ( 30% was toen reeds afgezwakt), dan is deze huidige overeenkomst zeer zwak. De mislukking lijkt daarom des te flagranter tegenover de 1,47% gemiddelde douanerechten, die van toepassing waren voor het commerciële offensief van Trump.

Naast dit zogenaamd compromis staan echter een aantal opvallende onevenwichten. Dit geldt niet alleen voor de bijkomende Europese investeringen in de Verenigde Staten, maar Europa heeft ook een belofte geformuleerd om voor 750 miljard dollar gas en petroleumaankopen te doen in de USA over de komende drie jaar en enkele honderden miljarden dollar in wapenaankopen.

De vraag stelt zich dus of Europa erger vermeden heeft of bezweken is aan de Amerikaanse druk. Het antwoord is geopolitiek en diplomatiek overduidelijk en de gevolgen zullen economisch doorwegen. Terwijl er een interessante wereldmarkt is voor petroleum en gas gaan wij ons vastleggen voor afname van Amerikaanse leveringen aan een vaste prijs. Hoeveel dat ons op termijn kost, is vandaag onduidelijk, maar zeker is dat dit veel goedkoper had gekund op de wereldmarkt. Juist dan moest men wel even praten met Canada, Mexico, Algerije, Iran en/of Venezuela. We laten in deze deal Rusland even buiten spel, hoewel een deal daar een pasmunt kon zijn in onderhandelingen rond Oekraïne. Nu hebben we de redenering over de “schurkenstaten” gevolgd, of hadden we teveel schrik ?

 

Zoals andere “oude” bondgenoten heeft de USA ook Europa behoorlijk geschoffeerd en daarom hoorden we toch een aantal motivaties om niet langer en teveel afhankelijk van de USA te worden. De inmiddels bekende Europese onenigheden hebben deze intenties alweer de grond ingeboord. Vergeten we trouwens niet dat de USA ons destijds ter hulp zijn gekomen met het Marshall plan, maar vergeten we ook niet dat deze hulp eigenlijk een langlopende lening was die we hebben terugbetaald. Vergeten we evenmin dat deze na-oorlogse politiek van de USA de Britten hun imperium heeft gekost. Daarom blijft het nog steeds een open vraag waarom we nog steeds afhankelijk willen blijven van de USA. Onze schone ogen interesseren hen helemaal niet.