Gent nog springlevend.

We waren eigenlijk niet zinnens om hier ooit een woord over te schrijven, maar deze week lazen we een artikel over het dagboek van Petra De Sutter en haar bedenkingen bij de coalitie onderhandelingen in Gent.

En zoals we ons tijdens de onderhandelingsfase echt geamuseerd hebben met de commentaren van de journalisten, zo hebben we nu opnieuw verwonderd gelezen dat personen die als bemiddelaar zo dicht bij de opknapbeurt betrokken waren, nog steeds de essentie niet hebben begrepen van wat toen werkelijk gebeurd is.
Journalisten gebruikten toen termen als kafkaiaans om de verwarring uit te leggen die was ontstaan bij de star ideologische houding van Groen en het afspringen van de eerste onderhandelingen. In de praktijk was Groen de grootste partij na de verkiezingen, maar de coalitie Open VLD en Vooruit onder de naam VoorGent was als kartel de grootste groep. Daarbinnen was Vooruit ruim groter dan OpenVLD tot verwondering van deze laatste.

Vanaf deze feitelijke toestand ontstaan er meerdere lobby stromingen. De Clercq, als kandidaat-burgemeester naar voren geschoven voor de verkiezingen kon niet meer éénzijdig de dans leiden. Hij bevond zich in een moeilijke spreidstand. Binnen zijn eigen partij was er een duidelijke trend om met NVA ( dat een behoorlijke vooruitgang heeft geboekt) om “ideologische” redenen een schepencollege te vormen. NVA is reeds geruime tijd geen echt vlaams-nationalistische partij meer maar een vertegenwoordiger van een donkerblauwe economische politiek. Een samenwerking tussen deze twee is in de eerste plaats een poging om NVA af te remmen als directe verkiezingsconcurrent, maar ook tegelijk een partner om een verregaande besparingspolitiek uit te werken. Maar De Clercq was dus niet als sterkste kartelpartner uit deze verkiezingen gekomen.

Vooruit had eveneens twee stromingen. Algemeen was men Groen om strikt persoonlijke redenen beu. En de grond van deze toestand was éénduidig de figuur van Filip Watteeuw als boegbeeld van een extreem groene ideologie.
Maar een groep binnen Vooruit wilde liever om sociale redenen verder besturen met Groen, maar zonder deze strakke ideologische visies. Het grote deel van het partijbestuur echter was reeds zeer vroeg geneigd om een coalitie met NVA te overwegen, vooral omdat Groen zich bij het eerste overleg zeer stug opstelde. Sommigen fluisterden hierbij dat het zogezegde vriendschapsverdrag tussen De Wever en Rousseau, door de pers frequent aangehaald met als objectief een latere regeringscoalitie, ook op de Gentse partijleiding een invloed heeft gehad. Waren de veelvuldige bezoeken van Rousseau in Gent toen een aanwijzing hiervoor ? Wij weten het niet.
Hoe dan ook, de gevestigde waarden uit het partijbureau waren na de moeilijke onderhandelingen met Groen zeer snel meegegaan met de liberale retoriek.

De besprekingen met NVA, dat ten koste van vele van haar verkiezingspunten, bereid was om zware toegevingen te doen, verliepen heel snel. De linkervleugel van Vooruit, die in de eerste plaats bezorgd was om een voortzetting van een sociaal stadbestuur, stemde met ruim 60% tegen het project om met NVA te besturen.
Vanaf dat ogenblik was het zaak om de pionnetjes juist te verschuiven. De zeer verregaande overeenkomst, onderhandeld met NVA, werd Groen door de strot geduwd ( te nemen of te laten). Wat in dit akkoord vooral belangrijk was, waren een aantal punten die de radicalen van Groen eigenlijk buiten spel zetten. Petra De Sutter noemt dit in het artikel de “vernedering” van Watteeuw.
Haar bewoordingen zijn enigszins scherp, maar de realiteit was dat Watteeuw inderdaad op een zijspoor werd gedwongen en met hem een mate van ideologische arrogantie. Opdracht volbracht voor de linkervleugel van Vooruit. Voor de duidelijkheid: er waren uiteraard ook een aantal tegenstemmers om persoonlijke en niet politieke linkse redenen.
Men kan dergelijk manoeuver zeker niet Kafkaiaans noemen, maar eerder Macchiavelli. Ook Macchiavelli en opportunisme was het feit dat zeer snel een paar bestuursleden van de partij de heronderhandeling met Groen naar zich toe hebben getrokken. De orde herstelde zich snel. Opportunisme is duidelijk van alle tijden.

Vandaag. Vooruit heeft een behoorlijke positie veroverd in dit nieuw stadsbestuur. OpenVLD zet haar neergang verder, maar De Clercq heeft zijn wens om burgemeester te blijven gerealiseerd. Groen vervult “rustig” zijn taken en Van Bossuyt (NVA) is ministertje geworden en, in tegenstelling tot haar vroegere liefdesverklaringen aan de stad Gent, een beetje rancuneus. Zoals recent nog is gebleken. Ondertussen is er wel een samenwerking tussen Vooruit en NVA op nationaal niveau. Maar hier staat Conner Rousseau in een serieuze spreidstand ( lees hierover de artikels in onze nationale rubriek).